A PLAY OF SPACE

A Play of Space English below 2024

A Play of Space is een immersieve installatie waarin meerdere gerobotiseerde wanden langzaam door de ruimte bewegen. Met hun zachte verschuivingen veranderen ze voortdurend de vorm van de omringende architectuur.
Als bezoeker word je onderdeel van deze stille, ruimtelijke choreografie. De traag bewegende wanden nodigen uit om stil te staan, je positie te verleggen en te reflecteren op de relatie tussen je lichaam en de steeds veranderende omgeving.

foto Alex Heuvink

In een tijd waarin technologie zo vaak wordt ingezet om te versnellen, te controleren en te optimaliseren, zet A Play of Space juist een tegenbeweging in gang. Hier wordt technologie een middel om te vertragen: door ritme, licht, geluid en beweging ontstaat een ruimte voor rust en hernieuwde aandacht. Het contemplatieve tempo vormt een alternatief voor de verstrooiende en verzadigende effecten van hedendaagse technologieën, en stelt vragen over de morele en sociale lading die in technologische objecten besloten ligt.
Wat gebeurt er wanneer machines niet sturen of overheersen, maar in plaats daarvan uitnodigen tot een gedeelde ervaring en collectieve vertraging?

foto Alex Heuvink

Bezoekers dwalen door de ruimte, verdwijnen even achter een verschuivende wand of verschijnen vanuit een nieuw perspectief. Zo ontstaat een gedeelde ruimte waarin mensen, robotwanden, licht en geluid voortdurend met elkaar onderhandelen. Je bent niet slechts toeschouwer, maar onderdeel van een voortdurend bewegend netwerk waarin technologie een subtiele medespeler wordt — geen bron van afleiding, maar een bemiddelaar van zorg, aandacht en onverwachte ontmoetingen.

Deze bedachtzame wisselwerking tussen bezoeker en ruimte wordt mogelijk gemaakt door een speciaal voor dit project ontwikkelde softwaretoepassing, die de choreografie van de wanden, het licht en het geluid aanstuurt om een samenhangende en responsieve ruimtelijke ervaring te creëren.

Elke wand wordt individueel bestuurd door een sonarsysteem dat voortdurend afweegt tussen zijn huidige positie in de ruimte en de gewenste positie volgens de choreografie. Dit zorgt ervoor dat elke presentatie uniek wordt afgestemd op de betreffende locatie, en dat er eindeloos veel mogelijkheden ontstaan voor hoe A Play of Space zich kan ontvouwen.

Voor het geluid werkte Elke samen met geluidskunstenares Els Viaene. In vijf van de wanden zijn transducers verwerkt, waardoor het geluid letterlijk door het hout tot leven komt. Het geluid verplaatst zich mee met de bewegingen van de wanden, alsof de ruimte zelf ademt. De geluidsfragmenten die Els maakte, zijn veldopnames van verschillende locaties en objecten. Ze mengen zich subtiel met de geluiden die door de robots ontstaan, waardoor een gelaagde, bijna organische klankwereld ontstaat die continu in beweging is en zich transformeert met de installatie. Deze geluidslaag staat niet in dienst van de beweging, maar voegt een zelfstandige dimensie toe. Geluid verplaatst zich door de ruimte en verschuift onze aandacht, alsof de ruimte telkens opnieuw wordt hertekend. Soms klinkt het scherp omlijnd uit één wand, dan weer opent het zich aan de overzijde of omringt het ons vanuit meerdere richtingen tegelijk. Het geluid trekt en duwt aan onze waarneming, waardoor de ruimte niet alleen zichtbaar verandert, maar ook hoorbaar en voelbaar in beweging komt.
Ook het lichtontwerp, ontwikkeld in samenwerking met lichtkunstenares Caroline Mathieu, vormt een zelfstandige laag binnen de installatie. Hoewel het technisch synchroon loopt met de beweging, beïnvloedt het op een heel eigen manier hoe de ruimte wordt ervaren. Door te schakelen tussen koud en warm licht opent zich telkens een nieuwe dimensie: nu eens helder en uitgestrekt, dan weer intiem en besloten. Het licht schuift mee met de aandacht van de bezoeker, verandert de diepte en het ritme van de ruimte en legt accenten die anders onzichtbaar zouden blijven. Wanneer daglicht wordt ingezet — in ruimtes zonder grid of met beperkte apparatuur — voegt dat een ongecontroleerd, levendig element toe dat de installatie een extra laag van onvoorspelbaarheid geeft.

foto Alex Heuvink

CREDITS
Concept: Elke Van Der Kelen
Wandontwerp: Jan Huygh, Elke Van Der Kelen
Wandconstructie: Rudi van de Kerkhof, Elke Van Der Kelen
Robotontwerp: Jan Huygh
Robotconstructie: Pieter Heremans, Elke Van Der Kelen, Xander Houben, Jan Huygh
Softwareontwikkeling: Pieter Heremans, Harsha Agali Nagaraj (KU Leuven), Andreas Declerck, Jan Huygh
Lichtcompositie: Caroline Mathieu
Geluidcompositie: Els Viaene
Productie: Studio Cubo
Co-productie: C-TAKT, Werktank, SoAP
Met de steun van: de Vlaamse Gemeenschap
Met speciale dank aan: GC Platoo, Needcompany, De Vaartkapoen, Mathieu Feijnen, Daan Verzele, Tom Oversteijns, Mario De Jongh

English Text

A Play of Space is an immersive installation in which multiple robotic walls slowly move through the space. Their gentle shifts continuously reshape the surrounding architecture.

As a visitor, you become part of this quiet, spatial choreography. The slowly moving walls invite you to pause, change your position, and reflect on the relationship between your body and the ever-changing environment.

In a time when technology is so often used to accelerate, control, and optimize, A Play of Space initiates a counter-movement. Here, technology becomes a means to slow down: through rhythm, light, sound, and movement, a space emerges for rest and renewed attention. The contemplative pace offers an alternative to the distracting and saturating effects of contemporary technologies, raising questions about the moral and social weight embedded in technological objects. What happens when machines do not direct or dominate, but instead invite a shared experience and collective slowing?

Visitors wander through the space, briefly disappearing behind a shifting wall or appearing from a new perspective. In this way, a shared space emerges where humans, robotic walls, light, and sound are in constant negotiation. You are not merely a spectator but part of a continuously moving network in which technology becomes a subtle collaborator—no longer a source of distraction, but a mediator of care, attention, and unexpected encounters.

This thoughtful interplay between visitor and space is made possible by a software application developed specifically for this project, which controls the choreography of the walls, light, and sound to create a cohesive and responsive spatial experience.
Each wall is individually controlled by a sonar system that continuously balances its current position in the space with the target position dictated by the choreography. This ensures that every presentation is uniquely adapted to its location, creating endless possibilities for how A Play of Space can unfold.

For the sound design, Elke collaborated with sound artist Els Viaene. Five of the walls incorporate transducers, allowing the sound to literally come alive through the wood. The sound moves with the walls’ motions, as if the space itself is breathing. The audio fragments Els created are field recordings of various locations and objects, subtly blending with the sounds produced by the robots, resulting in a layered, almost organic soundscape that is constantly in motion and transforms along with the installation. This sound layer does not serve the movement but adds an independent dimension. Sound travels through the space and shifts our attention, as if the room is being redrawn with every moment. Sometimes it emerges sharply from one wall, at other times it unfolds across the room or surrounds us from multiple directions simultaneously. The sound pulls and pushes our perception, making the space not only visually but also audibly and physically dynamic.

The lighting design, developed in collaboration with light artist Caroline Mathieu, also constitutes an independent layer within the installation. Although technically synchronized with the movement, it influences the spatial experience in its own unique way. By shifting between cold and warm light, a new dimension constantly opens: at times bright and expansive, at other times intimate and enclosed. The light follows the visitor’s attention, altering the depth and rhythm of the space and highlighting details that might otherwise remain unseen. When daylight is introduced—in spaces without a grid or with limited equipment—it adds an uncontrolled, lively element that gives the installation an additional layer of unpredictability.

extra beeldmateriaal

work in progress momenten @Needcompany en tijdens Stormopkomstfestival